Walter Trout

Walter Trout: ‘Ik heb mijn beste jaren niet achter me, maar voor me!’

(Gepubliceerd op lflmagazine.nl 11.11.2015)


Tekst en foto: Harry Pater


Als er één nog levende bluesmuzikant is die echt heeft ervaren wat de blues is, dan is dat de Amerikaanse bluesrockgitarist-zanger Walter Trout (64) wel. Wie hem in 2013 zag optreden schrok ongetwijfeld van hoe hij er toen uit zag: te sterk vermagerd en voornamelijk zittend op een stoel, want staan kon hij bijna niet meer. Naast hepatitis C bleek hij ernstige leverproblemen te hebben.  Het einde leek te naderen en zo goed en kwaad als het ging nam hij de cd The Blues Came Callin’ op, waarop voornamelijk songs met trieste teksten.

Korte tijd later bleek dat Walters leven alleen gered kon worden door een levertransplantatie, maar zijn ziektekostenverzekering dekte dit niet en dus moest hij snel opzoek naar minstens 125.000 dollar. Toen dit bekend werd besloot Kirby Bryant, echtgenote van bluesrockgitarist-zanger Danny Bryant (die Walter al sinds zijn jeugd  als zijn mentor beschouwt) een crowdfundingsactie op te zetten, vooral via sociale media. Dit was meteen een schot in de roos en als ik het goed heb is meer dan het dubbele bedrag opgehaald.

Omdat er in zijn woonplaats Los Angeles geen donoren beschikbaar waren (te lange wachtlijst) vertrok Walter met zijn vrouw Marie naar het Nebraska Medical Center in Omaha, Nebraska, waar het na vele maandenlang wachten uiteindelijk wel lukte. In het cd-boekje van de nieuwe cd staat een foto van één dag voor de operatie, waarop een heel slecht uitziende en bijna onherkenbare Walter te zien is, je schrikt er gewoon van!

Op 26 mei 2014 werd de sterk vermagerde Trout succesvol geopereerd en vele maanden later kon hij eindelijk weer naar huis om aan zijn herstel te werken. Begin dit jaar was hij dusdanig hersteld dat hij weer de studio in kon om het eind oktober verschenen album Battle Scars (Provogue) op te nemen, waarop hij in twaalf nieuwe songs het hele verhaal van zijn ziekte, de transplantatie en het herstel bezingt.

Afgelopen week was Walter in Europa om promotie voor deze cd te doen, hij deed radio- en tv-optredens (zoals in ons land bij resp. Radio Rijnmond en Voetbal Inside) samen met zijn gitaar spelende zoon Jon en begon zaterdag in Kopenhagen aan het Europese deel van zijn I’m Back wereldtournee. LFL sprak met de gelukkig weer gezond uitziende Walter Trout. Aan de hand van de songtitels van Battle Scars vertelde Walter over de achtergrond van de songs.

Het album opent met Almost Gone: ‘Dit gaat over de tijd dat ik in mijn ziekenhuisbed lag. Niemand, inclusief mijn vrouw en de doktoren, geloofde dat ik het zou overleven. Maar ze probeerden me hoop te geven en om positief te blijven. Mijn vrouw bleef steeds bij me en hield mijn hand vast en zei steeds dat ik moest volhouden en vechten, maar als ik in haar ogen keek zag ik haar droefenis en dat eigenlijk niemand geloofde dat ik het zou halen. Ze dachten allemaal dat ik er al bijna niet meer was, vandaar Almost Gone dus.’


Omaha Prelude/Omaha ‘Ik heb mijn transplantatie in Omaha, Nebraska gehad en daarom zijn we daar tijdelijk heen verhuisd, omdat de afstand tussen LA en Omaha veel te groot was. Mijn vrouw huurde een appartement om zo dicht mogelijk bij me te kunnen zijn en ze was vaker bij mij dan in dat appartement. In de Prelude hoor je de geluiden die ik steeds hoorde in mijn hoofd, of ze nu echt waren of niet, je hoort sirenes, ambulances, het landen van een helikopter, want zo werden te transplanteren levers binnengebracht. Je hoort mensen praten en huilen en al die geluiden zijn samengebracht om aan te geven wat ik hoorde terwijl ik in mijn bed lag te wachten. En de song is een poging om ter portretteren hoe het voelde terwijl ik plat op mijn rug lag. Ik moest zo liggen, want ik mocht niet op mijn zij gaan liggen vanwege al die vele buizen en draden die aan mijn lichaam vast zaten. Ik heb daar zo ongeveer zes maanden gelegen, want het kon niet anders. Zoals ik zei was het een poging om te laten zien wat er daar allemaal gebeurde in dat ziekenhuis. Ik lag in de leverafdeling en iedere dag stierven daar mensen. In een van de tekstregels zing ik “On the floor there are people dying. I can’t take it no more. I can hear their families crying.” Ik hoorde dagelijks om me heen mensen huilen, die net te horen hadden gekregen dat hun geliefde was overleden. Het was echt hartverscheurend!’    

 
Tomorrow Seems So Far Away ‘Elke dag als je wakker werd lag je te wachten op het bericht “we hebben een lever voor je”, maar iedere keer weer gebeurde dat niet. En dus bleef je maar wachten en wachten en iedere keer als de telefoon ging vroeg je je af of dit het bewuste telefoontje zou zijn. We hebben echt maanden gewacht tot het uiteindelijk gebeurde en dan nog moest je afwachten of het inderdaad een geschikte lever voor me was en of het allemaal zou goedkomen. En mijn conditie werd steeds slechter en in feite was het stervensproces al begonnen. Je hoopte maar dat er een lever voor me gevonden zou worden voordat ik echt zou sterven, wat dus bij veel andere patiënten op mijn afdeling gebeurde, zoals ik al vertelde, dit is je enige kans op overleven. Ik werd langzamerhand steeds wanhopiger omdat ik plat op mijn rug maar moest wachten tot eindelijk het verlossende telefoontje zou komen, àls die tenminste zou komen. Ik werd daar zo wanhopig van dat mijn vrouw alles deed om me gerust te stellen en op een gegeven moment zei ze “laten we doen alsof het morgen gebeurt, dat het telefoontje komt. En als dat dan niet gebeurt dan zeggen we gewoon het gebeurt morgen vast”. Ze zei dat eigenlijk iedere dag en we deden het als een soort van spelletje, the waiting game eigenlijk.’  

Please Take Me Home ‘Er waren tijden dat ik niet eens Engels kon praten en als ik het probeerde kwam er wat vreemds uit mijn mond. Het enige dat ze kon verstaan was ‘please take me home’ en als ik dat gezegd had kwam ze bij me in bed en hield ze me stevig vast. Ik dacht dat als dit gebeurt lig ik in haar armen, voel ik me thuis en daar wilde ik dan graag sterven. Ik verwachtte echt niet dat ze me op het vliegtuig zou zetten en me naar California zou vliegen, het was meer een metafoor. Deze song is echt een eerbetoon aan haar, het gaat ook over haar.’

Playin’ Hideaway ‘Dit is een poging om te beschrijven hoe diep de depressie kan zijn waarin je kunt vallen als je maar ligt te wachten en je weet dat je kunt sterven en terwijl er steeds mensen om je heen overlijden. Je wordt wanhopig, je wilt met niemand praten en je wilt het liefst een hoekje zoeken om je te verschuilen. Dus ik zing hierin over mezelf: “I can see you’re lonely, I can see you cry, You’re looking for refuge in a solitary space, you’re looking for forgiveness, I see it on your face”. Ik kijk als het ware in de spiegel terwijl ik dicht bij de dood ben.’

Haunted By The Night ‘Dit gaat over dat je continu in bed ligt in het ziekenhuis en overdag is er veel activiteit. De hele dag door zijn er doktoren, verpleegkundigen, bezoekers in de hal, je hoort allerlei geluiden want er gebeurt heel veel en er zijn veel mensen die komen en gaan, ze brengen je dienbladen met eten en drinken, de apparatuur waar je aan vast zit wordt regelmatig gecontroleerd. Je vrouw is er om je gezelschap te houden, er komen mensen op bezoek… maar zodra het donker wordt is het heel anders. Iedereen vertrekt, er blijven maar een of twee zusters of broeders over en het wordt erg stil, er is geen activiteit meer. Eén minuut voelt dan ineens alsof het tien uur zijn! ’s Nachts gaat de tijd veel langzamer. Ik kon niet lezen omdat ik plat op mijn rug lag en ik kon verder niets doen terwijl ik klaarwakker was. Ieder uur kwamen ze wel aan mijn bed om mijn bloed, mijn bloeddruk of mijn polsslag te controleren, dus slapen lukt sowieso niet. Deze song geeft eigenlijk weer wat het is om ’s nachts op bed te liggen terwijl je het gevoel hebt dat de nacht tot in de eeuwigheid voortduurt. En dat dan iedere nacht! Ik zag er elke dag opnieuw enorm tegenop als het bijna avond was. Dan keek ik op de klok en zag dat het nog zeker negen uur ging duren voordat het weer licht zou worden en dan realiseerde ik me dat die negen uur voor mij zouden aanvoelen als zes maanden.’

Fly Away ‘Deze song gaat over een bijna-doodervaring die ik heb gehad. Ik weet niet of je weet wat dat is, maar ik heb het echt meegemaakt. Het was ongelofelijk om mee te maken. Ik lag op bed en verliet mijn lichaam en vloog weg. Ik zag mijn lichaam op bed liggen en ik was in de lucht samen met andere geesten en het was onbeschrijfelijk. Het was prachtig mooi, het was gelukzalig, het was puur bewustzijn, puur geluk, geen fysiek lichaam, geen gewicht, geen zinnelijke gedachten, geen pijn, helemaal niets. Alleen bewustzijn en het was fantastisch. Ik zing tegen de geesten die ik ontmoette tijdens deze bijna-doodervaring.’  
Move On ‘Deze song zou misschien beter nog dichter bij het eind van het album passen, omdat dit gaat over de tijd nadat de transplantatie is geweest en gelukt en dat het erop lijkt dat je het gaat overleven. Je gaat dan weer nadenken over het leven en je beziet het leven op een andere manier dan voorheen. Je kijk op de dingen verandert en de zaken waar ik me vroeger druk om maakte interesseren me helemaal niet meer. “Now everything is changed, my priorities are rearranged”. Ik kijk nu heel anders tegen het leven aan. Veel anders dan voorheen, ik heb nu het gevoel dat ik door dit alles wijsheid heb gekregen en het is inderdaad tijd om verder te gaan, vandaar de titel.’

My Ship Came In ‘We zijn momenteel op de perfecte plek om deze song toe te lichten, want deze song gaat namelijk over mijn platenmaatschappij Provogue Records. Al vijf jaar lang waren de mensen van Provogue en met name eigenaar Ed van Zijl, van plan om mijn carrière een boost te geven, in verband met mijn 25-jarig jubileum als soloartiest. Ik maakte een nieuwe plaat, ze verzorgden een biografie, een boek dat over mij geschreven is, ze maakten een documentairefilm over mijn leven, ze boekten een geweldige Europese tournee voor me èn eentje door Australië en door Amerika. Het zou dè promotionele push worden waarop ik mijn hele leven heb gewacht. Mijn promo nirvana, mijn promo walhalla… maar toen werd ik ziek en moest ik noodgedwongen alles afzeggen… Mijn vrouw belde ze op en in dat ene telefoontje cancelde ze een volledig jaar werk, omdat we ons realiseerden dat ik het niet kon doen. In het Engels hebben we de uitdrukking ‘my ship came in’, als je bijvoorbeeld de loterij wint en schatrijk wordt. Dat was ook het gevoel dat ik had, voordat alles stopgezet werd. Daarna voer het schip weer weg… en dat is zoals ik het ervaren heb. Daarom draag ik deze song op aan mijn label, omdat ze altijd achter me hebben gestaan en me altijd hebben gesteund. Ik voelde me echt heel slecht omdat alles gecanceld moest worden, niet alleen omdat ik ziek was, maar vooral ook omdat zij zoveel voor mij hadden gedaan om dat jubileum zo mooi te maken. Maar het was niet anders, want ik kon het simpelweg niet doen, ik lag in bed, kon niet staan en kon niet lopen. Ik heb zelfs een tijdlang hersenbeschadiging gehad, waardoor ik niet kon praten. Daar gaat deze song dus over, My ship came in, sailed away again.’

Cold, Cold Ground ‘Dit is eigenlijk een bluessong met als boodschap “ik wil niet doodgaan”. Het is primal scream “ik wil niet dood, nu nog niet”. Ooit gaat het gebeuren, dat weet ik. Maar nu nog niet, ik wil nog niet gaan!’

Gonna Live Again ‘Deze song kun je zien als mij in gesprek met God. Ik vraag hem waarom hij me hier heeft laten blijven. Mensen stierven om me heen, waarom ben ik degene die er nog steeds is? Vooral omdat er in mijn leven momenten zijn geweest dat ik geen goed mensen was. Ik heb mensen pijn gedaan, ik heb mensen bedonderd, ik heb mensen voorgelogen, ik heb veel slechte dingen gedaan in mijn leven, vooral in mijn jeugd. Waarom hebt u me hier laten blijven, wat is mijn verantwoordelijkheid? Maar in de laatste regel van de song vind ik het antwoord (“I have a chance to be a better man”).’

Op de special edition van de cd staan nog twee extra songs, Things Ain’t What They Used To Be en Hell To Pay. Waarom staan die niet op het gewone album?
‘Omdat het album bedoeld is om een verhaal te vertellen, het is een conceptalbum. Het begint ermee dat ik bijna dood ben en het eindigt ermee dat ik weer leef en weer verder kan en wat dit betekent. Deze bonustracks zijn geen onderdeel van het verhaal, daarom staan ze er niet op. Maar je kunt ze downloaden, want ze zijn er gewoon. Het zijn allebei bluessongs, akoestische bluessongs en ik heb er erg van genoten om ze op te nemen en ook om ze te spelen, maar ze horen er gewoon niet bij. Ik heb in feite een roman geschreven die Battle Scars heet, het is mijn geschiedenis met een triest begin en een happy eind en dit zijn twee gedichten.’

Ik neem aan dat je de songs voor het album geschreven had nadat je weer thuis was na de gelukte transplantatie?
‘Inderdaad, het kostte me maanden voordat ik überhaupt weer een beetje gitaar kon spelen. Toen ik weer terug in California was zat ik nog in een rolstoel, ik had meer dan de helft van mijn lichaamsgewicht verloren, meer dan 120 pond, dat is ongeveer 57 kilo! En dat waren vooral spieren die ik verloren had, ik had dan ook geen kracht meer om wat dan ook te doen. Ik kreeg geen enkele noot uit mijn gitaar, ik moest echt van voren af aan beginnen. Ik heb maandenlang elke dag geoefend, vijf uur per dag. Toen ik uiteindelijk weer kon gitaarspelen vroeg ik mijn vrouw om Provogue te bellen. Zij is al 23 jaar mijn manager. Ik vroeg haar om hen te zeggen dat ik graag een nieuwe plaat wilde maken. Zij belde Ed van Zijl en hij zei meteen “yes, let’s do it!”. En toen was het tijd om de songs voor de plaat te schrijven. Ik wilde songs schrijven waaruit je kon opmaken dat ik echt heel blij was om nog steeds te leven, want ik was en ben heel erg blij dat ik er nog steeds ben en dat het zo goed met me gaat. Maar de songs die ik schreef bleken nogal clichématig te zijn, zoals ‘ruik de rozen’ en ‘zie de zon schijnen’ en zo. Het waren geweldige songs geweest voor Olivia Newton-John… allemaal vrolijke liedjes, maar niets voor mij. Ik zei tegen mijn vrouw dat ik een verhaal wilde vertellen, maar niet op deze manier. In het cd boekje staat een uitgebreid verhaal van Marie, over vier bladzijden verdeeld, waarin ze haar kant van het verhaal vertelt. Ze zei tegen mij “wat jij zou moeten doen is jezelf als het ware terugplaatsen naar dat ziekenhuisbed, denk goed na over wat er allemaal gebeurde, je bent door de hel gegaan en weer teruggekomen, schrijf dat op en volgens mij heb je dan je verhaal”. En ze had gelijk. Zij ging een poosje weg, ik ging zitten en na uur nadenken wist ik dat ze gelijk had. Ik ging in mijn gedachten terug naar dat bed en binnen één dag had ik al zes songs geschreven. Ik schreef het hele album binnen drie dagen, de helft in ongeveer vijf uur. Het ging heel gemakkelijk toen ik dat idee van haar tot me nam, “vertel je verhaal”, en dat is precies wat ik deed, gewoon aan iedereen vertellen wat er allemaal gebeurd is.’

Toen je in het ziekenhuis lag, dacht je toen weleens aan muziek?
‘Weet je, ik was toen vooral gefocust op de volgende tien minuten en op het niet sterven, zodat er voor andere zaken geen plaats was. Eerlijk gezegd waren er ’s nachts regelmatig momenten terwijl ik klaarwakker was, dat ik mijn smartphone pakte en dan naar opnamen van mezelf op YouTube ging kijken. En dan zei ik tegen mezelf dat ik niet wist wie dat persoon was... “dit kan ik niet, ben ik dat? Nee, dat ben ik niet.” Ik begreep niet dat ik dat zelf was, het leek zo iemand anders… Mijn vrouw nam op een gegeven moment een stapel van mijn cd’s mee plus wat tijdschriften waarop ik op de cover stond en maakte daar een uitstalling van, vlak voor mijn bed, zodat ik steeds als ik wakker werd daarmee geconfronteerd werd en ik op die manier mezelf bleef herkennen. Maar het was zo’n ontzettend zware tijd om in leven te blijven, ik moest elke nacht vechten om erbij te blijven. Er waren dagen bij dat ik tegen mijn vrouw zei dat ik gewoon wilde gaan, het was te zwaar en te pijnlijk, ik kon er niet meer tegen. Ik had nog nooit zo’n pijn gehad en omdat ik een ex-heroïneverslaafde ben is het voor mij ook niet goed om maar steeds zwaardere morfinedoses te krijgen. Zoals ik in de song Omaha schrijf “I need something for the pain, but I don’t want to get strung out again”. Ik lag daar dag en nacht met verschrikkelijk zware pijn en dus zei ik tegen haar dat ik er niet meer tegen kon en dat ik wilde gaan. Maar zij zei dan “Niks daarvan, je moet blijven en vechten!” Zij is echt degene die mij in leven hield. Dat is echte liefde!’

Je werkte met je vaste producer Eric Corne en je band aan de opnamen.
‘Inderdaad, mijn band heeft me al die tijd gesteund en in mijn garage repeteren we. We hebben de songs samen doorgenomen en, zeg maar, voorgeproduceerd voordat we de studio in gingen. En Eric is al jaren mijn vaste producer, hij weet het best hoe hij mij en de band optimaal kan laten klinken, ik heb alle vertrouwen in hem. Dit is echt de beste band die ik ooit heb gehad. We hebben een nieuwe bassist, Johnny Griparic, die hiervoor twaalf jaar lang bij Slash speelde en daarvoor bij Steve Winwood, hij is echt een geweldige bassist. En verder natuurlijk Sammy Avila op Hammond B3 en  Michael Leasure op drums, met hen speel ik al jaren samen.’

Je bent weer gaan optreden, hoe was dat de eerste keer?
‘Dat voelde echt geweldig! Na bijna twee jaar niet gespeeld te hebben was mijn eerste echte optreden in de Royal Albert Hall, bij het Leadbelly Fest in juni, met Van Morrison, Eric Burdon, Dana Fuchs, Eric Bibb en een heleboel andere muzikanten. Ik was niet bang, maar wel beducht over hoe het zou zijn, maar het was fantastisch. Mijn vrouw Marie kondigde me aan en ik kreeg een lange staande ovatie, nog voordat ik één noot gespeeld had en na de twee songs die ik speelde gebeurde hetzelfde. Voordat ik het podium op stapte wist ik nog niet of ik het wel kon volhouden, zou mijn gitaarspel goed genoeg zijn, zou mijn stem het goed doen, zou ik kunnen blijven staan of zou ik vallen… maar nadat ik tot vier had afgeteld en de band viel in, ging het geweldig, alsof ik nooit was weggeweest. Ik dacht bij mezelf “wauw, dit herinner ik me! Ik kan dit nog, heb dit tienduizend keer eerder gedaan en het voelt nog steeds zo goed, ik ben weer thuis, waar ik hoor te zijn!” Het was kort, maar echt fantastisch!’

De laatste keer dat ik je zag optreden was op Ribs & Blues in 2013. Toen was je er niet best aan toe!
‘Dat klopt, dat was een heel slecht optreden. Ik kon haast niet staan en heb het grootste deel van die show gezeten. Ik had ook veel last van kramp in mijn vingers. Mijn vrouw noemt dit optreden ook het begin van mijn achteruitgang, daarna werd het zo slecht dat ik niet eens meer kon spelen. Maar gelukkig is dat allemaal voorbij. De band is echt geweldig, we hebben net vijf weken door de States getoerd en elke avond was een succes. Mijn zingen en spelen gaan beter dan ooit, ik sta de hele avond en spring veel rond en we hebben heel veel plezier met elkaar. Ik heb het gevoel dat ik pas aan het begin sta en dat het spelen en zingen alleen maar beter gaan worden. Volgens mij heb ik mijn beste jaren niet achter me, maar voor me! Ik kijk dan ook uit naar de komende Europese tour en vooral het optreden in Amsterdam, dat schijnt een geweldige zaal te zijn. Ik ben echt blij en dankbaar dat ik dit allemaal weer mag en kan doen. Ik dank God op mijn blote knieën voor dit geschenk en alle fans die ervoor hebben gezorgd dat het geld voor de transplantatie er zo snel gekomen is èn voor de donor natuurlijk, zonder wie ik hier niet gezeten had. Ik roep dan ook graag iedereen op om ook donor te worden, want je weet nooit of je er ooit zelf een nodig zult hebben, of een familielid of vriend.’  

Walter Trout speelt op zaterdag 28 november in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam en is een dag eerder in de North Sea Jazz Club in onze hoofdstad, waar hij de SENA European Guitar Award ontvangt (voorheen de Eddy Christiani Award), waar hij heel trots op is. Eerdere winnaars zijn onder meer Jan Akkerman, Ad van den Berg, Steve Lukather en Brian May.

WalterTrout.com

Ook donor worden?  Klik hier!