BETH HART (2007)

BETH HART haat George Bush

(Gepubliceerd in Musicmaker # 11 2007)

Afgelopen maand tourde zangeres Beth Hart met haar band weer door ons land, waar ze voor uitverkochte zalen stond. Hetzelfde deed ze begin dit jaar en ook op oudejaarsavond is ze te zien, in Paradiso. Beth Hart is een fenomeen, iedereen die haar ooit tijdens een optreden zag zal dit beamen. Deze zomer kwam haar nieuwste album 37 Days uit, waarop ze ondermeer haar afkeer van de regering-Bush laat blijken. Musicmaker’s Harry Pater werd eerst door haar geknuffeld en uitgebreid bedankt voor het vorige artikel en sprak daarna uitgebreid met Beth in een Amsterdams hotel.

TEKST: HARRY PATER
FOTO: HENRY KNEGT


Het interview wordt met een modern, klein en simpel voicerecordertje opgenomen. Beth verbaast zich erover dat zo’n klein dingetje voor zoveel dingen gebruikt kan worden ‘Vroeger hadden alle journalisten zo’n groot en log apparaat bij zich, met tape op twee spoelen en een losse microfoon. Later hadden ze een cassetterecorder met losse microfoon en de laatste tijd zie ik steeds vaker dit soort dingen. Het zal ongetwijfeld veel gemakkelijker werken voor jullie, maar ik heb echt heimwee naar die oude dingen. That old shit is the best!’

In augustus kwam je nieuwe cd 37 Days uit. Prachtige plaat, maar ik meende dat je een live-album zou maken?
‘Daar heb je gelijk aan, maar omdat we de Live At Paradiso dvd ook op cd hebben gezet vond de platenmaatschappij een nieuwe studioplaat belangrijker, waar ze gelijk in hebben. De dvd is in de States niet te koop en bovendien is die daar niet af te spelen omdat het tv-systeem daar anders is dan in Europa en dus staat-ie op cd. Met deze cd wilden we het anders doen dan voorheen, omdat we heel veel reacties van fans kregen in de trant van “ik vind het album geweldig, maar waarom klinkt het live toch zo anders? We begrijpen dat het altijd wel iets anders zal zijn dan live, maar waarom is er zoveel verschil.” Toen we daarover nadachten moesten we ze gelijk geven. Eigenlijk krijg ik al veertien jaar dat soort opmerkingen en dus besloten we om de nieuwe plaat op te nemen als was het een live-album, maar dan zonder publiek. En omdat het hele opnameproces gefilmd is konden we ons voorstellen dat die cameraploeg het publiek was. En live in de studio allemaal tegelijk spelen geeft absoluut een ander gevoel dan als iedere muzikant zijn partijen apart inspeelt. Uit veel reacties blijkt dat dit gevoel ook overkomt op de luisteraars.'

'Wat er dus gebeurde is dat Jon (Nichols, gitaar), Todd (Wolf, drums), Tom (Lilly, bas) en ik op piano iedere song drie tot vijf keer opnamen, zodat we de keuze hadden uit evenzoveel versies. Net zoals bij de optredens speelde ik piano en zong tegelijkertijd. Het was dus niet zoals meestal gebeurt dat eerst de basictracks opgenomen worden en dat daarna de zangpartijen worden gedaan. Ook al om die live-feel te krijgen natuurlijk. We kozen de beste versie en voegden er dan overdubs aan toe, zoals achtergrondvocalen, percussie- en gitaarpartijen en we hebben een Hammondorganist ingehuurd voor een paar songs en een paar dingetjes beter gemaakt, zeg maar “aangekleed”. In het verleden, bij het opnemen van het album Immortal, hebben we eenzelfde aanpak geprobeerd. Maar toen had ik een andere band en omdat er toen zoveel spanningen in de band waren lukte dat niet. Maar met deze jongens ging het uitstekend, we hadden haast net zoveel plezier als wanneer we op tournee zijn. Alles bij elkaar zaten we twee-drie weken in de studio voor de opnamen en daarna deden we een kleine twee weken over de mix. In totaal zaten we 37 dagen in de studio, vandaar ook de titel.’

Gebruikten jullie één take of werden ook stukken uit andere versies van de songs geknipt en geplakt?
‘De opnamen van de band zijn van elke song steeds de volledige take, zonder te knippen en plakken. Deze band is zó goed dat dit ook niet nodig is. Wat we wel hebben gedaan is een aantal van mijn zangpartijen van verschillende takes gebruikt hebben, omdat een stem natuurlijk erg gevoelig is en het mij niet altijd lukte om gedurende het opnemen continu dezelfde kwaliteit te hebben. Met name bij Jealousy en Good As It Gets was dat het geval. In sommige takes klonk het echt niet goed, terwijl in een andere take het wel goed was en dus werd dan de goede versie gebruikt. Omdat alles perfect klopte qua timing was het voor producer Rune Westberg eenvoudig om het op deze manier te doen.’

Speelde je op dezelfde piano als tijdens je concerten (Yamaha SP88)?
‘Dat was wel de bedoeling, maar toen ik de avond voordat we met de opnamen zouden beginnen met een vriend naar de studio ging om alles nog even na te lopen en te soundchecken, zagen we ineens een prachtige vleugel staan. Ik kon me niet beheersen om er naderhand even achter te gaan zitten en iets te spelen. Toen mijn vriend dat hoorde zei hij meteen tegen me “je moet die vleugel gebruiken in plaats van je keyboard, dit klinkt zoveel beter!” en toen we Rune erbij gehaald hadden en hij geluisterd had was hij ook meteen verkocht. Alle pianopartijen op de cd zijn dus op deze vleugel gespeeld. Live gebruik ik uiteraard mijn eigen keyboard en die klinkt tijdens een concertsituatie heel erg goed vanwege de versterking. Bovendien kan ik moeilijk een vleugel meenemen op tournee, daar ben ik niet groot genoeg voor. Dat kan pas als ik in een hogere divisie zit. Zoals ik al vertelde deed ik mijn zangpartijen tegelijk met mijn pianopartijen en als je dan met een vleugel gaat werken zit je toch met een aantal problemen, zoals overspraak. Om te voorkomen dat mijn fouten tijdens het zingen problemen voor de opname van de piano zouden opleveren bouwden ze er allerlei schotten op die het geluid van de vleugel van dat van mijn stem van elkaar scheidden. Toen ik de volgende ochtend in de studio kwam leek het wel of de vleugel een ruimteschip geworden was. Ze hadden twee enorme speakers in mijn richting geplaatst, zodat ik de band goed kon horen. Ik was weliswaar in dezelfde ruimte als hen, maar ik kon ze amper zien, alleen als ik mijn nek uitstak kon dat. Maar het resultaat is zoveel beter dan met mijn keyboard, dat ik het nooit meer anders wil doen. Uiteindelijk zal er ook nu nog een klein verschil zijn tussen de studioversies van de songs en de live-versies ervan, maar ik ben er van overtuigd dat het verschil veel kleiner zal zijn dan voorheen, juist omdat we het gedaan hebben zoals we het gedaan hebben.’

Had je alle songs al klaar toen jullie de studio ingingen?
‘Jazeker, behalve de laatste song At The Bottom. Die namen we op toen we alles al opgenomen hadden, de band al naar huis was en we klaar waren met de mix. Toen we op die laatste dag nog in de studio waren en ik achter de vleugel ging zitten en die song begon te spelen, ik had deze net geschreven, zei Brian de technicus dat we die absoluut nog moesten opnemen. Rune vond echter dat we genoeg hadden en bovendien zou hij de volgende dag naar Denemarken terugvliegen, maar toen hij het hoorde was hij meteen om. Maar we hadden geen studiotijd meer over en er was ook geen opnameruimte beschikbaar. We gingen toen naar Brian’s huis, waar een kleine krakkemikkige oude akoestische piano stond en daar namen we de song op. Die piano klonk zoals je het ook vaak bij Tom Waits hoort en omdat ik daar een groot fan van ben vroeg ik aan Rune of hij het in de mix zó zou kunnen laten klinken en dat is gelukt. Je hoort dan ook alleen mij en de piano, geen band. Daarom zit er ook een halve minuut pauze tussen het eigenlijk laatste nummer van de cd en deze. Om een scheiding aan te brengen en duidelijk te maken dat het eigenlijk niet bij deze sessie hoort. Bovendien is het een behoorlijk triest lied en de rest van het album niet, maar ik hou van trieste liedjes. De andere songs schreef ik in de anderhalf jaar voor het opnemen van de cd. Alleen Good As It Gets, waar ik een paar jaar geleden al mee begonnen ben en die niet op Leave The Light On terecht kwam. Ook Crashing Down is al wat ouder.’

Twee van de songs op de cd, Sick en Face Forward Son, zijn duidelijk anti-Bush. Vertel.
‘Ik vind het heel triest allemaal. Ik kom uit een vrij jong land. Toen het begon waren er allerlei idealen, waar de grondwet op gebaseerd is. Heel vernieuwend en goed vind ik. En opeens komt er zo’n klojo aan de macht die alles naar zijn hand zet. Die andere landen binnenvalt en zijn eigen mensen bedriegt en voorliegt, die verantwoordelijk is voor de dood van vele duizenden mensen in landen waar we niets te zoeken hebben. Al die onschuldige doden in Irak, zowel de bevolking daar als de Amerikaanse soldaten. Bovendien gaat hij er prat op dat hij heel godsdienstig is en hij wordt dan ook gesteund door veel godsdienstige mensen. Mensen die niet in de gaten hebben dat ze worden voorgelogen en die helaas geen meningen van andersdenkenden willen horen. Ik bedoel, onze president brengt ons land naar de kloten en wat gebeurt er: hij wordt herkozen! Ik snap daar helemaal niets van. Als mensen tegen mij zeggen dat ik een Bush-basher ben dan kan ik ze geen ongelijk geven. Ik haat Bush! Het schijnt een heel aardige man te zijn voor zijn familie en vrienden en bevriende bedrijven, maar het heeft er toch alle schijn van dat hij doet wat hij doet alleen maar goed voor hemzelf en zijn vriendjes is.'

'Voordat we dit album opnamen had ik heel veel songs geschreven. Toen ik ze op een rijtje zette bleek dat de meeste songs anti-Bush waren. Dat was nou ook weer niet de bedoeling, ik ben geen politicus en ook niet hoog opgeleid en ik dacht bij mezelf: “wie ben ik dat ik dit allemaal wil zeggen?” en dus ging ik andere songs schrijven voor de cd. Uiteindelijk besloten we om twee anti-Bush songs op de plaat te zetten. In de song Sick zing ik “I beg your attention from my generation, this is all your fault. You feed me distractions & sell misdirections, this is all your fault” en ik meen er elk woord van! In Face Forward Son laat ik mijn karakter, een drill instructor van de mariniers of het leger, recruut George Bush alle vervelende dingen doen die hij onze mariniers en soldaten laat doen. Bush is dan voor één dag mijn bitch of the day, kan ik me lekker afreageren en krijgt hij toch zijn verdiende loon!’

Toen ik de cd voor het eerst zag, zonder iets gehoord te hebben, dacht ik dat je een cd met coversongs gemaakt had. Ik zag titels als Missing You (John Waite), Forever Young (Bob Dylan), Easy (Commodores). Na beluistering blijkt alleen het prachtige Soul Shine een cover te zijn.
‘Haha, dacht je echt dat ik een coverplaat had gemaakt? Je bent de eerste die dat zegt. Maar zoals je het uitlegt begrijp ik wel. Zo zie je maar weer, het valt niet mee om originele songtitels te maken. Wat mooi dat je Soul Shine mooi vindt, is ook een van mijn favorieten. Het is oorspronkelijk van Warren Hayes van Gov’t Mule en the Allman Brothers Band. Ik heb het altijd een fantastisch mooi lied gevonden, heel herkenbaar ook. Weet je wat ik nog wel een keertje wil doen? Een jazzplaat maken met covers van obscure songs. Lijkt me echt geweldig!’

De cd is geproduceerd door de Deense producer Rune Westberg. Hoe kom je bij hem terecht?
‘Eigenlijk waren we van plan om de plaat zelf te produceren, met de hele band. Een paar jaar geleden kwamen we in Denemarken in contact met Rune. Behalve dat het een ongelooflijk aardige man is en veel jonger dan mij - alle vorige producers waren ouder dan mij - bleek het ook een hele goede producer te zijn. We belden hem op en vroegen of hij zin en tijd had om naar LA te komen en dat had hij. We boekten de studio en hij kwam voor ruim een maand over naar de States. Hij is zo getalenteerd en heeft een enorm muzikaal gevoel en bovendien wist hij precies hoe hij met mij moest omgaan, wat niet altijd gemakkelijk is. Als band hebben we eerst een paar weken intensief gerepeteerd om goed ingespeeld de studio in te kunnen gaan, zodat het opnemen daarna zo snel mogelijk zou kunnen. Dat pakte heel goed uit. In die repetitieperiode hebben we alle songs gearrangeerd en dusdanig bewerkt dat we er allemaal tevreden over waren. Dáár hoefde Rune dus weinig meer aan te doen en daarom staat op de hoes ook vermeld dat de productie door hem èn de band is gedaan.’

Een paar jaar geleden ben je gestopt met drank en drugs. Hoe is het nu met je?
‘Heel goed, ik ben begin dit jaar ook met roken gestopt. Dat was haast nog moeilijker dan met die andere rotzooi. Ik kreeg daar veel stemmingswisselingen door en was vaak depressief. Ik was een echte asshole kort nadat ik gestopt was. Ik bedoel, daarvoor was ik ook wel een asshole, maar daarna. Ik werd om het minste of geringste kwaad. Gelukkig steunt mijn man Scott me in alles en heeft hij me ook hier doorheen gesleept, al heeft hij het door mijn gedrag ook zwaar te verduren gehad. Hij heeft trouwens nog nooit gerookt en is daar nog altijd blij om, hij had het al moeilijk genoeg met zijn gekke vrouw die rookte. Ik heb overigens wel een nieuwe onschuldige verslaving, van die kauwgumpjes waardoor je als jarenlang nicotineverslaafde toch nog het gevoel van nicotine binnenkrijgt zonder te hoeven roken. En toen was ik gestopt en verwachtte ik dat het beter met me zou gaan, maar niks daarvan. Ik ben nog nooit zo vaak ziek en beroerd geweest!’

In oktober en november deed je een uitgebreide tournee door Nederland en Denemarken. Hoe zit het in de rest van de wereld?
‘De cd is vooralsnog alleen in Nederland en Scandinavië uitgebracht. In Amerika zijn we bezig om een distributiedeal te krijgen omdat er daar nog geen platenmaatschappij interesse heeft. We hebben ook al jaren niet meer in de States opgetreden, behalve dan vorig jaar toen ik een maandje met Jeff Beck door Amerika en Canada tourde, wat overigens helemaal te gek was. Het is misschien vreemd, maar hier kent vrijwel niemand mij, terwijl we in Nederland en Denemarken met name iedere keer voor uitverkochte zalen staan en we veel op grote festivals spelen. We treden ook wel in andere landen op, zoals Noorwegen, Zweden en Duitsland, en we hebben daar ook best wel succes, maar het is toch minder. Maar hopelijk brengt de nieuwe cd daar verandering in!’

Beth Hart treedt op oudejaarsavond op in Paradiso en op 3 januari wordt het wegens ziekte van Beth afgelaste concert in Tivoli ingehaald.


www.bethhart.com