BETH HART (2006)

BETH HART:
‘Het Nederlandse publiek is het beste van de hele wereld!’


(Gepubliceerd in Musicmaker # 11 2006)

Iedereen die de Californische zangeres Beth Hart (24-1-1972) de afgelopen jaren live aan het werk heeft gezien weet hoe haar expressieve optredens zijn. Ze begint meestal rustig, gezeten achter haar keyboard, maar al snel zingt ze de longen uit haar lijf en weet ze iedereen te betoveren, of het nu in Paradiso is (waar ze regelmatig optreedt, altijd uitverkocht) of op festivals als Dauwpop, Bospop, Huntenpop, Parkpop of Pinkpop. Ze krioelt over het podium, ligt soms plat op haar rug en op de één of andere manier verdwijnt ze altijd tussen het publiek, gewoon doorzingend.

Beth heeft al een enerverend leven achter zich, al op heel jonge leeftijd (volgens sommige berichten al vanaf haar negende) raakte ze aan de drank en later ook nog eens aan de zware drugs. Een kleine drie jaar is ze helemaal clean en kan ze er goed mee leven. Tijdens elk optreden vertelt ze hoeveel geleden dagen ze definitief gestopt is met dit alles. 

Na haar stormachtige concert op Bospop mogen we even met haar praten. Net als op het podium is ze dan ook een spraakwaterval, die in tien minuten meer vertelt dan anderen in een uur!

TEKST: HARRY PATER
FOTO: HENRY KNEGT


Voordat het gesprek begint laten we de nieuwste Musicmaker zien, die met Deep Purple op de cover. Ze begint meteen: ‘Wow man, Deep Purple! Awesome! Wisten jullie dat ik op hun twee nieuwste platen meedoe? Ik doe background vocals en mijn naam staat ook nog ergens op de hoes afgedrukt van de vorige plaat, Bananas. Fantastisch dat ik mocht meewerken met zo’n band, waar ik vroeger helemaal leip van was. Natuurlijk heb ik ze ook ontmoet, en toen ze vorig jaar in The Wiltern in LA optraden heb ik ook meegezongen, geweldig was dat. Michael Bradford, die mijn album Leave The Light On produceerde, heeft ook die twee Purple albums geproduceerd en hij bracht me met hen in contact en is er dus verantwoordelijk voor dat ik mee zing. Maar om eerlijk te zijn weet ik niet eens de titel van de song waarop ik meedoe van het nieuwe album en ik heb die plaat ook nog niet gehoord, dus ik kan het ook niet even luisteren. Maar dat komt vast nog wel. Jullie blad ziet er geweldig uit trouwens, helemaal in het Deens? Oh sorry, Nederlands… dat komt doordat ik een behoorlijke tijd in Denemarken ben geweest. Dat maken jullie zeker wel vaker mee van die domme Amerikanen. Jullie spreken allerlei talen en wij alleen Engels.’

Hoe is het met je populariteit in andere landen?
‘Nederland gaat fantastisch en ook in Scandinavië word ik veel gevraagd en worden mijn platen goed verkocht. In Duitsland beginnen we eigenlijk nog maar net. In het verleden heb ik er wel getoerd en zelfs voor de televisie opgetreden (Rockpalast –red.), maar we gaan er nu echt aan werken, zo heeft mijn platenmaatschappij me verzekerd. Mijn plaat is daar net uitgekomen, dus het is afwachten. In Denemarken, Zweden en Noorwegen speel ik op meerdere festivals en het leuke van spelen op festivals is dat mensen die mij niet kennen toch met mij en mijn muziek in aanraking komen. Op die manier heb ik al heel wat mensen aan mijn fanschare kunnen toevoegen.’

Je hebt ook een paar keer geopend voor rocklegende John Fogerty. Hoe was dat?
’Ik was zo verschrikkelijk nerveus om voor die man te openen, als je nagaat welke fantastische songs hij in een paar jaar tijd heeft geschreven en opgenomen. Het publiek kwam uiteraard voor hem, dus toen ik bij het eerste concert opkwam stonden ze allemaal ‘stonefaced’ voor zich uit te kijken, maar al snel deden ze mee en werden ze steeds enthousiaster. Aan het eind werd zelfs om een toegift geroepen. En dan John Fogerty’s concert, dat is echt verbazingwekkend. Song na song is gewoon hit na hit, en dat iedere avond twee uur lang in een ontzettend hoog tempo. Na elk nummer verandert hij weer van gitaar, en als je ziet en hoort hoe die man nog altijd kan zingen en spelen… hij klinkt nog net zoals eind jaren zestig. En dan de soundcheck… die duurde minstens twee uur en hij speelde volgens mij alle songs die hij die avond ook speelde.’

Jouw songs vergelijkend met die van hem. Heb je het gevoel dat je gelijkwaardig bent?
‘No hell no! Absoluut niet, ik heb nog een lange weg te gaan wat dat betreft. Als dat wel zo was dan zou ik net als hem de hele wereld over gaan om te touren. Bovendien heb ik nog maar drie, nou eigenlijk vier als je mijn allereerste meerekent, platen gemaakt. Maar die eerste plaat is nooit gedistribueerd en was achteraf ook gewoon niet goed genoeg. Er zijn wel mensen die dat album hebben, want we verkochten de plaat bij optredens en aan vrienden, maar veel zijn dat er niet. Er is ook maar een song van die plaat die ik nog steeds speel, Am I The One, die heb ik ook opnieuw opgenomen voor mijn eerste plaat op Atlantic.’

Vertel eens hoe jij songs schrijft, aan de piano?
’Op heel veel verschillende manieren. Ik vind het vooral erg fijn om samen met anderen te schrijven, met name met songwriters, die dus niets anders doen dan songs schrijven. Ik schrijf ook graag samen met mijn band, maar het meeste doe ik toch in m’n eentje, wat een heel andere dimensie is. Ik schreef meestal ’s nachts. Ik hoorde iets in m’n hoofd en dan rende ik naar de piano en ging het dan spelen. In het verleden, toen ik nog aan de drugs was, bleef ik dan de hele nacht op om die song af te maken. Maar dat doe ik niet meer, ik heb mijn rust echt wel nodig. Nu schrijf ik vooral als ik net wakker ben, dan heb ik vaak iets muzikaals gedroomd en dan ga ik dat meteen uitproberen. Daarna neem ik een kop koffie en vraag aan Scotty, mijn echtgenoot, wat hij er van vindt en of hij vindt dat ik ermee door moet gaan. Als ik songs schrijf heb ik meestal ook mijn hond en mijn twee kanaries in de buurt, dan voel ik me erg prettig. Mijn hond is net een puppy, ook al is ie al een paar jaar oud. Ik heb geen kinderen en hij is eigenlijk mijn kind, die ik veel te weinig heb gezien in de afgelopen jaren omdat ik steeds op tournee was. Als het aan mij zou liggen zouden we nog veel meer dieren hebben, maar Scott wil het niet hebben omdat we zoveel weg zijn. Ik wil graag paarden, wat schapen, een paar geiten… en nog een stel grote honden en een coole kat… ja, ik ben gek op beesten.'

'We wonen dichtbij LA, op het platteland. We huren daar een mooi niet al te groot huis in de buurt van Silverlake, wat een mooi ‘bohemien’ gebied is, waar veel kunstzinnige en creatieve mensen wonen. Het is nog geen kwartiertje van het centrum van LA af, maar je zou nooit denken dat je in feite in LA bent, zó mooi is het daar. Het is een oude buurt, voor LA begrippen dan, dus niet te vergelijken met Europa. Er zijn heuvels en een groot waterreservoir, daarom heet het ook Silverlake. Er wonen veel schilders in de buurt en die werken gewoon in en buiten hun huizen, de natuur daar is zo mooi dat ze vanzelf inspiratie krijgen en datzelfde geldt ook voor mij bij het songschrijven. Veel huizen van schilders zien er ook heel apart uit, met verschillende kleuren en zo. Het is geen rijke buurt, maar we voelen ons er heel erg thuis. We kennen ook al onze buren en komen allemaal bij elkaar over de vloer, wat heel apart is voor LA. En ik kan het weten, want ik ben opgegroeid in LA en ik wist nooit wie onze buren waren en wat ze deden. Zo’n zes jaar geleden waren Scott en ik op zoek naar een huis en toen kwamen we hier terecht en we waren meteen verkocht, hier moesten we wonen. Mijn hart opende zich als het ware voor LA, terwijl ik jarenlang eigenlijk niets van LA wilde weten, de stad zelfs haatte. We gaan met alle buren goed om, ze zijn vaak net zo gek als ik en we lachen heel veel samen. Ze inspireren mij ook en ze horen mij als ik thuis aan het spelen en zingen ben. Mijn overbuurman Kip bijvoorbeeld is een geweldige songwriter. Hij speelt gitaar in de punkband X, die junkiecowboy muziek spelen, alsof het countrymuziek is die gespeeld wordt met veel heroïne, alleen gebruiken zij helemaal geen drugs, maar dat is de vibe van hun muziek. Met hem speel ik vaak samen en we gaan ook gezamenlijk naar concerten van andere bands in de buurt.’

Je was dus amper thuis vanwege je optredens. Hoe is het dan om weer thuis te zijn?
‘Om heel eerlijk te zijn: het maakt niet uit waar ik ben hoe ik me voel, het gaat erom hoe ik in mijn vel zit. Als ik vrolijk ben en niets aan mijn hoofd heb, dan kan ik overal gelukkig zijn. Maar als ik het moeilijk heb of depressief ben, dan voel ik me ongelukkig en triest. De afgelopen anderhalve maand, voor deze tournee, voelde ik me absoluut niet gelukkig omdat er allerlei dingen niet goed gingen. Op die momenten wil ik graag snel naar huis, zodat ik naar mijn hond en vogels kan en me daar gelukkig kan voelen, althans dat denk ik dan. Maar dat is niet zo, ik kan me thuis net zo ongelukkig voelen als de omstandigheden daar naar zijn. Gelukkig ben ik al een hele tijd van de drank en de drugs af en heb ik Scotty die me in alles ondersteunt. Maar goed, het ging dus slecht met me en dat had ook invloed op de optredens en de band. Toen besloot ik mijn sponsor te bellen, oftewel mijn psychiater. Hij gaf me het beste advies ooit: als jij je waardeloos en miserabel voelt en je wilt je waardeloos en miserabel voelen, dan voel je je ook waardeloos en miserabel. Wil je dat niet, zorg er dan voor dat je je niet zo voelt. Kijk om je heen en zie wat er om je heen gebeurt en wat voor een goed leven je eigenlijk hebt, ook al zit het wel eens flink tegen. Probeer het positieve te zien, want overal zit wel iets positiefs in, wees dankbaar voor wat je hebt. En ik dacht: wow, je hebt helemaal gelijk! Vanaf dat moment gaat het dan ook een heel stuk beter met me. Maar ik mis mijn huis en mijn hond nog wel, niet als ik optreed, maar als ik niets te doen heb.’

Je bent vaak in Nederland te zien, tournees, festivals…
‘Jullie land en jullie zijn zó cool! Zoals jullie omgaan met drugs en zo, daar heb ik echt bewondering voor. Het Nederlandse publiek is echt het beste van de hele wereld en mijn grootste fans wonen hier. Niet voor niets hebben we de dvd in Paradiso opgenomen, wat ik de fijnste concertzaal ter wereld vind. En jullie hebben met Anouk een van de allerbeste zangeressen die ik ken. Ik ga straks ook zeker haar optreden bekijken en ik werd heel warm van binnen toen ik haar tijdens mijn optreden in de coulissen zag staan kijken. We zijn zelfs een beetje bevriend geraakt en we hebben vorig jaar een keertje samen ergens gedineerd, wat heel gezellig was. Ik leer ook heel veel van haar, ze is heel erg wijs. Ze laat zich door niemand iets aanpraten wat ze niet wil, wàt een wereldwijf. Wees trots op haar!’

Jeff Beck
‘Oh man, dit moet ik jullie vertellen. Ik ga in september op tournee met Jeff Beck! Ik ben daar zo vreselijk trots op, ik kreeg echt kippevel toen hij me vroeg. We doen zo’n twintig optredens in Amerika en Canada en ik ben de leadsinger! Welke songs ik moet zingen weet ik nog niet, het zullen er een stuk of acht zijn en ik mag tenminste een van mijn eigen songs doen. Jeff is zó cool man, hij is al over de zestig maar hij lijkt wel een tiener zoals hij zich gedraagt. En natuurlijk is hij ook nog eens een fantastische gitarist die heel veel dingen doet die anderen helemaal niet kunnen, hoe hard ze hun best ook doen. Ik heb er heel veel zin in! Of we ook naar Europa komen weet ik niet, dat zal misschien afhankelijk zijn van het succes van deze tour. Van mij mag het… en ja, ik ben dus maar kort thuis, want tot half augustus ben ik op tour in Europa. Maar man… met Jeff Beck toeren, dat is echt een droom die uitkomt!’

www.bethhart.com